Kamertony kojarzą się z łagodnym dźwiękiem, relaksem i metodą, którą trudno zastosować niewłaściwie. Są niewielkie, nie przecinają skóry, nie wprowadzają do organizmu żadnej substancji i nie wyglądają jak narzędzie mogące wywołać silną reakcję.
I właśnie dlatego łatwo pomyśleć: co właściwie może się stać? Można przecież uruchomić kilka kamertonów, przyłożyć je w różnych miejscach i pozwolić organizmowi wybrać z tych częstotliwości to, czego potrzebuje.
W Dźwiękopunkturze™ patrzę na to inaczej.
Jeżeli dźwięk ma być jedynie przyjemnym doświadczeniem, możemy mówić o relaksacji, słuchaniu i zanurzeniu w brzmieniu. Jeżeli jednak wybieramy określoną częstotliwość, tworzymy konkretny interwał i przykładamy kamertony do wybranych punktów po to, aby wpłynąć na określony proces, nie jest to już wyłącznie relaksacja.
To celowo podany bodziec. A wraz z nim pojawia się odpowiedzialność za jego wybór.
Kamerton sam nie wie, czego potrzebuje człowiek. Nie wie, czy należy najpierw uspokoić, odbudować, poruszyć zastój, czy może stworzyć warunki, aby organizm był w stanie przyjąć kolejną informację.
Można to porównać z laserem terapeutycznym. Samo posiadanie urządzenia nie wystarcza. Trzeba wiedzieć, po co się go stosuje, w którym miejscu, z jakimi parametrami i na jakim etapie procesu.
Tak samo jest z kamertonami. Nie chodzi o to, że każdy kontakt z nimi jest niebezpieczny. Chodzi o coś znacznie ważniejszego: jeżeli chcemy nazywać swoją pracę terapią, musimy wiedzieć, dlaczego podajemy właśnie taki bodziec.
Podstawowe pytanie nie brzmi więc:
„Jaki kamerton zastosować na ten objaw?”
Powinno brzmieć:
„W jakim stanie znajduje się teraz ten człowiek i jakiej informacji jego organizm potrzebuje jako pierwszej?”
Na sesję nie przychodzi osobno wątroba, kręgosłup, bezsenność, zaparcie i bolące kolano. Przychodzi cały człowiek ,w określonym stanie regulacji, z określonym zasobem, poziomem napięcia, przeciążeniem i zdolnością do przyjęcia kolejnego bodźca.
Dlatego zanim zaczniemy działać, trzeba ocenić stan.
Czy człowiek jest w osi?
Czy ma zasób?
Czy dominuje napięcie?
Czy pojawił się zastój?
Czy organizm nadal kompensuje, czy już nie ma czym kompensować?
Te pytania prowadzą do zupełnie innego sposobu pracy niż proste przypisywanie kamertonu lub punktu do pojedynczego objawu.
Wyobraźmy sobie, że chcemy przekazać komuś bardzo ważną wiadomość. Ta osoba biegnie, rozmawia przez telefon, szuka kluczy, jest zdenerwowana i jednocześnie próbuje wykonać kilka innych czynności.
Czy właśnie wtedy zaczniemy mówić to, co najważniejsze?
Raczej poprosimy: zatrzymaj się, usiądź, posłuchaj. Najpierw stworzymy warunki do odebrania informacji, a dopiero później ją przekażemy.
Właśnie tak rozumiem osiowanie w Dźwiękopunkturze™. Nie jest ono dekoracyjnym początkiem sesji ani rytuałem wykonywanym z przyzwyczajenia. Służy stworzeniu warunków, w których następny bodziec ma szansę zostać czytelnie odebrany.
Większość ludzi funkcjonuje dziś w stanie przeciążenia: w pośpiechu, stresie, lęku, niedospaniu i nieustannym nadmiarze bodźców. Dlatego oś nie jest dla mnie dodatkiem do pracy. Jest początkiem rozmowy z organizmem.
Często słyszymy od człowieka wiele dolegliwości naraz: boli go kręgosłup, źle śpi, ma problemy z trawieniem, odczuwa napięcie i brakuje mu energii. Łatwo wtedy rozpocząć działanie na kilku frontach jednocześnie.
Jeden punkt na wątrobę, drugi na jelita, kolejny na kręgosłup, coś na uspokojenie, a do tego jeszcze dwa lub trzy interwały. Wszystko wydaje się uzasadnione, ponieważ każdy element można połączyć z którymś z objawów.
Tylko gdzie w tym wszystkim jest hierarchia?
Która informacja jest najważniejsza? Która powinna pojawić się jako pierwsza? I czy organizm ma warunki, aby ją odebrać?
Jeżeli powiem do drugiego człowieka jednocześnie pięć zdań, nie usłyszy pięć razy więcej. Możliwe, że nie zrozumie żadnego.
Dlatego w pracy interwałowej coraz mocniej podkreślam zasadę:
Jeden krok. Jeden temat. Jeden czytelny interwał.
Nie dlatego, że organizm jest prosty. Właśnie dlatego, że jest niezwykle złożony.
Holistyczność bywa mylona z liczbą uwzględnionych elementów. Im więcej punktów, objawów i zależności obejmuje zabieg, tym bardziej całościowy ma się wydawać.
Jednak prawdziwie całościowe spojrzenie nie polega na tym, aby zrobić wszystko podczas jednej sesji. Polega na dostrzeżeniu zależności oraz właściwej kolejności.
Co jest pierwotne, a co wtórne? Co jest przyczyną, a co skutkiem? Co stanowi kompensację? Co organizm nadal potrafi utrzymać, a co zaczyna się już załamywać?
Dopiero odpowiedzi na te pytania pozwalają zdecydować, gdzie wejść z pierwszym bodźcem.
Kiedy widzimy napięcie, zwykle chcemy je natychmiast rozluźnić. Tymczasem warto najpierw zapytać, dlaczego organizm je stworzył.
Być może właśnie dzięki temu napięciu człowiek jeszcze funkcjonuje. Jeżeli brakuje zasobu, a codzienność nadal wymaga działania, organizm musi znaleźć sposób, aby utrzymać człowieka w pionie. Jednym z takich sposobów może być kompensacja.
Napięcie nie musi więc być pierwszym problemem do usunięcia. Może być rozwiązaniem, które organizm znalazł dla problemu leżącego głębiej.
Jeżeli dostrzegamy wyłącznie napięcie i od razu próbujemy je zabrać, możemy odebrać organizmowi podporę, z której w danym momencie korzysta.
Dlatego trzeba pytać:
Co to napięcie robi dla tego człowieka?
Co pomaga mu utrzymać?
Jaki brak kompensuje?
Dlaczego organizm nadal go potrzebuje?
To zmienia kierunek terapii. Zamiast automatycznie usuwać to, co najbardziej widoczne, zaczynamy rozumieć funkcję objawu.
Organizm potrafi długo radzić sobie z przeciążeniem. Napina się, przesuwa zasoby i ogranicza jedne procesy, aby utrzymać inne. Nie może jednak robić tego bez końca.
W pewnym momencie nie ma już czego dalej przesuwać ani czym podtrzymywać dotychczasowego sposobu funkcjonowania. Proces zaczyna grzęznąć i pojawia się zastój.
Brak zasobu, napięcie i zastój nie muszą więc być trzema niezależnymi problemami. Mogą stanowić kolejne etapy tej samej historii.
Jeżeli tak jest, kolejność pracy staje się fundamentalna. Bodziec, który byłby właściwy na jednym etapie, nie musi być właściwy na innym.
Czasem można usłyszeć: „Organizm sam wybierze sobie z tych częstotliwości to, czego potrzebuje”. Podchodzę do tego stwierdzenia bardzo ostrożnie.
Jeżeli terapeuta nie wie, po co podaje określony bodziec, nie może przerzucać odpowiedzialności za własny wybór na organizm. Organizm rzeczywiście cały czas dokonuje wyborów, ale przede wszystkim szuka sposobu przetrwania i utrzymania możliwej równowagi w warunkach, które ma.
Naszym zadaniem nie jest dostarczenie mu jak największej liczby możliwości. Naszym zadaniem jest nie zwiększać chaosu.
Dlatego dobra sesja może być bardzo prosta:
Najpierw oś.
Następnie ocena tego, co w danym momencie dominuje.
Potem jeden kierunek, jeden temat i jeden interwał.
Na końcu - cisza i obserwacja odpowiedzi.
Dopiero reakcja organizmu pokazuje, czy możemy zrobić następny krok, czy powinniśmy pozwolić procesowi trwać.
Człowiek często przychodzi do terapeuty z całkowicie zrozumiałym oczekiwaniem: „Zrób coś, żebym znowu czuł się dobrze”. Niekiedy jednak za tym zdaniem ukrywa się jeszcze jedno: „…ale tak, żebym nie musiał niczego zmieniać”.
Chcemy usunąć ból i wrócić do sposobu życia, który ten ból poprzedzał. Chcemy zdjąć napięcie, aby znów wejść w to samo przeciążenie. Chcemy odzyskać energię po to, żeby zużyć ją dokładnie tak jak wcześniej.
Tymczasem organizm nie jest naszym przeciwnikiem, a objaw nie zawsze jest usterką, którą trzeba jak najszybciej wyciszyć. Może być informacją, że dotychczasowy sposób funkcjonowania przekroczył możliwości adaptacyjne człowieka.
Dlatego pytanie powinno brzmieć nie tylko:
„Jak usunąć objaw?”
ale również:
„Dlaczego organizm musiał go wytworzyć?”
Dojrzała praca kamertonami nie polega na tym, aby zrobić człowiekowi jak najwięcej. Polega na tym, aby zrobić dokładnie tyle, ile w danym momencie ma sens.
Najpierw stworzyć warunki do odbioru. Potem podać jedną czytelną informację. Następnie przestać mówić i zobaczyć, co organizm z nią zrobił.
Czasem największym błędem terapeuty nie jest brak działania, lecz nieumiejętność zatrzymania się we właściwym momencie.
Kamerton może wydawać piękny dźwięk. Jednak w Dźwiękopunkturze™ nie chodzi jedynie o brzmienie. Chodzi o precyzję informacji, właściwy moment i właściwą kolejność.
Dlatego sekwencja nie jest dodatkiem do terapii.
Sekwencja jest jej częścią.
